Anne

23 jaar, vrouw met ASS 

Blog geplaatst op: 12-01-2020

 

 

Overprikkelingsangst

 

Ik was 13 toen ik besloot dat bepaalde angsten er niet mochten zijn. Met de bus reizen, bij iemand thuis eten? Ho maar. Erover praten? Uitgesloten. 

Ik was 15 toen ik besloot dat een bepaalde kant van mij er niet mocht zijn. Alles op school was me teveel, ik observeerde en concludeerde dat andere mensen daar geen last van hadden. Dus aanpassingen maken? Echt niet. Erover praten met vrienden? Absoluut niet. Ze zouden me niet begrijpen.

Ik was 17 toen ik afstroomde naar havo omdat het VWO te zwaar was. Niet vanwege mijn intelligentie, maar vanwege mijn faalangst en alle andere prikkels die school met zich meebracht.

Ik was 18 toen ik angstig aan het hbo begon en dagelijks nerveus in de trein zat, bang voor van alles en nog wat. Vooral bang dat ik het niet kon.

Ik was 20 toen ik huilend op stage naar Engeland ging omdat ik er heilig van overtuigd was dat het me niet ging lukken. Ik was ook 20 toen ik erachter kwam dat dat me wel lukte.

Ik was 21 toen ik besloot dat ik vanaf toen ook al die dingen wel kon die ik anderen zag doen. Op kamers wonen, fulltime stagelopen, met het ov overal naar toe reizen. Ik zou me vooral ook niet meer zo druk gaan maken. 

Ik was 21 toen ik in een minor met een druk project startte. Bovenop voorgaand stukje sportte ik drie keer per week en sprak ik regelmatig af met een vriendin om samen te eten.

Ik was ook 21, toen ik met een burn-out thuis kwam te zitten. Die, naïef als ik toen was, echt niet zomaar over zou zijn.

 

Goed, dit klinkt wel erg negatief. Ik heb hele leuke tijden gehad, hele leuke dingen meegemaakt. Maar dit is er op de achtergrond altijd geweest, angst en overprikkeling zijn altijd latent aanwezig. Angst heeft voor mij een belangrijke functie: voorkomen dat ik mezelf voorbijloop. Zodra ik te veel hooi op mijn vork neem, vliegt de angst als een vervelende mug mijn leven in. Angst kan ook erg op de voorgrond komen te staan. Jarenlang is vechten tegen de angst mijn primaire reactie geweest. Dat leren ze je ook in therapie, dat je je angsten aan moet gaan. Wist ik veel dat je dat niet zo drastisch moest toepassen als ik deed… Hoe hard ik ook mijn best deed, nieuwe angsten bleven en blijven komen en gaan. Faalangst, angst voor het ov, angst voor misselijkheid en overgeven. Niet gek dus dat ik instortte. Inmiddels heb ik deze vorm van angst een naam gegeven: overprikkelingsangst. De beste reactie op overprikkelingsangst is juist niet wat ze je leren in therapie. De oplossing is luisteren naar wat mijn lichaam me probeert te vertellen en niet constant door de angst heen willen gaan. Daarnaast heb ik natuurlijk ook ‘normale’ angst, die ik GEDOSEERD aan moet gaan. Wat niet mijn sterkste kant is, ik leef soms nogal in uitersten. Het maakt het leven wel een stuk minder zwaar dat niet alle angsten overwonnen hoeven te worden. Ik hoop ooit het punt te bereiken dat mijn angst en ik geen ruzie meer maken, maar hand in hand gaan. Of zelfs het punt dat ik mijn angst dankbaar kan zijn dat het me helpt om een nieuwe burn-out te voorkomen.

 

 

Anne

 

 

#autismebijvrouwen #overprikkeling #maskeren #overvraging

 



Hieronder kun je via het formulier een reactie op de blog achterlaten. Er wordt gevraagd om je naam in te vullen. Dit mag natuurlijk ook een pseudoniem of mogen ook initialen zijn als je liever niet wilt dat je naam bekend wordt. Let er tevens op dat ook sommige auteurs van de blogs onder een pseudoniem geschreven zijn. Ken je de werkelijke identiteit van de auteur, verklap deze niet per ongeluk in je reactietekst. 

Commentaren: 4
  • #4

    Trijntje (maandag, 02 maart 2020 18:42)

    Hoi,

    Het is zo herkenbaar. Vanuit een angst ontstaat er weer een angst. Zo ben ik bang dat ze op mijn werk de gek aansteken tav van mijn angst net zoals dat nu gebeurd bij het cornonavirus,

  • #3

    Merel (dinsdag, 14 januari 2020 09:22)

    Superherkenbaar! Ik heb ook jarenlang mijn angsten genegeerd. Pas nu op mn 46e erken ik dat ik echt niet meer alles aan hoef te gaan en te kunnen. Dat heeft me veel rust en zelfvertrouwen gegeven.

  • #2

    Lian (maandag, 13 januari 2020 14:18)

    Dit doet me denken aan deze quote:

    “Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.” – Franciscus van Assisi

    Voor ons zou het dan moeten zijn:

    “Geef me de moed om mijn 'normale' angsten onder ogen te zien. Geef me de wijsheid om te luisteren naar mijn overprikkelingsangst. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien.”

  • #1

    Anke (zondag, 12 januari 2020 18:43)

    Mooi geschreven!