Jasmine

25 jaar, vrouw met ASS, ADD en LVB

Blog geplaatst op: 1-4-2020

 

 

Mijn diagnoses

  

 

Ik ben Jasmine, ik ben 25 jaar. Sinds maart 2019 ben ik gediagnosticeerd met ASS en ADD.

De diagnoses zijn gekomen na lang aandringen van mijn man die zei dat er echt dingen met mij aan de hand waren, hij vond dat ik me moest laten onderzoeken. Jarenlang heb ik dat niet gewild en niet goed begrepen dat dat echt nodig was. Uiteindelijk heeft hij mij eind 2018 toch mee weten te krijgen naar de huisarts om naar een onderzoek te vragen. Mijn man had al heel veel informatie opgezocht over ASS en toen ik toch zelf ook maar ging kijken naar de kenmerken en symptomen kwam er toch wel heel veel bekend voor…. Ook als ik de testjes deed die je op internet kunt vinden, kwam daar altijd toch wel uit dat er zeker veel kenmerken waren van autisme (hoewel je deze testen nooit als officieel mag beschouwen). Omdat wij zelf al dachten te weten wat er aan de hand was en we (vooral mijn man, ik wilde er eigenlijk nog steeds niet aan geloven, ik wilde niet gek gevonden worden, zoals ik dat toen dacht) was het al snel duidelijk voor de praktijkondersteuner van de huisarts en kreeg ik een doorverwijzing naar de GGZ. Ik heb daar een ‘interview’ gehad met een psychiatrisch verpleegkundige, wat ik overigens een rare benaming vind want verplegen dat doe je in het ziekenhuis toch? Wonden verzorgen enz.? Niet dus, zo bleek. Maar uiteindelijk kwam na een aantal weken het antwoord wat we eigenlijk al wisten: ASS (en ADD, een vorm van ADHD maar hierbij is de hyperactiviteit meer naar binnen gericht).

Mijn man was blij dat het nu eindelijk vaststond. Ik niet. Ik wilde geen autisme hebben, ik wilde niet afwijken, ik wilde normaal zijn. En eigenlijk wil ik dat allemaal nog steeds niet. Maar het begint langzaamaan een plek te krijgen. Ik zal ook wel moeten want nog steeds door blijven gaan alsof ik ‘normaal’ ben gaat ook niet meer.

Er werd gestart met psycho-educatie en ik heb begeleiding gekregen van een instantie speciaal voor mensen met autisme. Ondanks de hulp, die niet supersnel op gang kwam, dacht mijn man dat dat niet alles was, omdat er nog steeds dingen waren die moeilijk te verklaren waren vanuit ‘alleen maar’ ASS en ADD, dus hebben we aangedrongen op een IQ test bij de GGZ, en die heb ik ook gekregen. En daaruit is gebleken dat ik ook nog een lichte verstandelijke beperking heb. Dus dat moesten we er ook nog bovenop verwerken.

 

Na al die diagnoses beginnen dingen wel op zijn plek te vallen. Waarom het me maar niet lukte om mee te komen met de maatschappij, dat ik eigenlijk altijd maar mensen nadoe, waardoor ik overkom als ‘normaal’ en het gevaar voor over- of juist onderschatting bestaat. Ook voor mezelf vind ik dit moeilijk omdat ik nu niet meer weet hoe ik moet doen tegen mensen. Als ik iets zeg, wat denkt iemand dan? Het is niet aan mij te zien dat ik al die dingen heb en vaak weet ik pas veel later of ik dingen begrepen heb. Informatie komt bij mij gewoon veel later binnen. Ik durf eigenlijk ook niet meer zo goed contact te maken met andere mensen omdat ik gewoon niet weet hoe ik moet zijn. En helaas heb ik in het verleden al te vaak meegemaakt dat mensen misbruik maakten van mij doordat ik ze geloofde op wat ze zeiden en niet zag dat ze slechte bedoelingen hadden (geen lichaamstaal kunnen lezen, dingen letterlijk nemen).

Mijn man zegt dat ik moet doen als mezelf, maar wie is dat? Hoe is dat? Ik heb geen flauw idee. Omdat ik eigenlijk van jongs af aan al heb aangeleerd om anders te doen dan mezelf.

 

Overigens als je je afvraagt hoe het mij met al deze diagnoses lukt om een huwelijk te onderhouden en een kind op te voeden, dat heb ik vooral aan mijn man te danken. Zoals ik eigenlijk heel veel aan hem te danken heb. 

 

 

Wat het voor mij ook nog eens lastig maakt is dat ik met drie dingen te maken heb die allemaal een deel van mij zijn, en mij ‘in beslag nemen’. Soms is het één meer op de voorgrond en soms het ander. Maar het is alle drie een deel van mij.

 

 

Jasmine

#WeekvanAutisme2020 #Gaut

#ASS #diagnose



Hieronder kun je via het formulier een reactie op de blog achterlaten. Wees je er van bewust dat de reacties openbaar zijn. 

Er wordt gevraagd om je naam in te vullen. Dit mag natuurlijk ook een pseudoniem of mogen ook initialen zijn als je liever niet wilt dat je naam bekend wordt. Let er tevens op dat ook sommige auteurs van de blogs onder een pseudoniem geschreven zijn. Ken je de werkelijke identiteit van de auteur, verklap deze niet per ongeluk in je reactietekst. 

Commentaren: 0