Anke

32 jaar, vrouw met ASS

Blog geplaatst op: 24-08-2019

 

 

Glas

 

Iedereen ziet mij, maar toch ook weer niet. Ze horen mij niet echt, mijn geroep om hulp niet, zien niet dat ik me alleen voel, zien mijn wanhoop niet. Ik zie iedereen wel, maar ik kan ze niet aanraken, ik kan ze niet bereiken. Ik lijk geen contact te kunnen maken. Ik kan niet duidelijk maken wat er is, want ze kunnen me niet horen. Ik voel de benauwdheid van het vastzitten achter het dikke glas, maar ik kan geen kant op. Ik wil het glas stuk slaan, iedereen laten zien wat er is, maar dat lukt niet. Ik zit vast.

 

Zo voelde het heel lang voor mij. Ik kon me niet uiten. Ik kon niet vertellen wat er echt was. Ik kon het niet goed onder woorden brengen wat er aan de hand was of waar ik tegen aan liep. Ik zat vast in mijn hoofd. Ik kon wel vertellen dat het zo voelde voor mij, alsof er tussen mij en de wereld glas zat. 

 

Volgens mijn behandelaar bij de GGZ in 2013, was ik uitbehandeld. Ze wisten niet meer wat ze met me aan moesten en ik werd opgegeven, zo voelde het voor mij. Ik wilde geen groepstherapie meer volgen, omdat ik al een aantal groepstherapieën had gevolgd. Ook was groepstherapie afgeraden door mijn vorige behandelaar. Doordat ik weigerde om weer een groepsbehandeling te gaan volgen en volgens de GGZ er geen passende individuele therapie was voor mij, was de conclusie dat ik uitbehandeld was. Ik had weinig individuele therapie gehad en was nog maar 26 jaar. Toch kwam ik in een traject voor chronische psychiatrische patiënten terecht. 

 

Als ik daar nu over nadenk, dan vraag ik me af, hoe heeft dat kunnen gebeuren? Dat ik op mijn 26ste een uitbehandelde chronisch psychiatrisch patiënt was. Ik had zelf het idee dat ik nog niet uitbehandeld was. Dit heb ik ook aangegeven, eerst bij de GGZ, later bij de nieuwe afdeling, maar ik kreeg alleen terug, dat ik wel uitbehandeld was. Anders had de GGZ mij toch niet doorgestuurd naar de afdeling voor chronische psychiatrische patiënten? Ik was het dan wel niet met die doorverwijzing eens geweest, maar de GGZ had mij wél doorgestuurd. Daar kon ik niks tegen in brengen.

 

Ook hier hield het glas mij tegen. Ik kon mezelf niet duidelijk maken. Mijn roepen om hulp werden vervormd en niet gezien. Ik stond er alleen voor. Ik had gelukkig wel hulp van het RIBW, anders weet ik niet hoe ik het had moeten redden, maar ook daar stond regelmatig het glas in de weg. Om hulp vragen lukte me vaak niet.

 

Gelukkig kreeg ik begin 2014 een andere behandelaar, die ondanks dat ik op de afdeling chronisch psychiatrische patiënten zat, vond dat ik niet uitbehandeld was. Ik werd aangemeld voor individuele therapie, want individuele therapie had ik nog niet veel gehad. Hoe ironisch eigenlijk, aangezien ik dit al eerder besproken had bij de GGZ. 

 

Het gevoel van glas tussen mij en de wereld was er nog steeds. Uiteindelijk, nu 2 jaar geleden, blijkt dat autisme te zijn. Nu het een naam heeft, voelt het minder alleen en kan ik en anderen er beter mee omgaan. En ondanks dat ik autisme voor mijn leven zal hebben, vind ik mezelf niet uitbehandeld. 

 

  

 Anke

 

 

 

 

#uitbehandeld #chronischpatient #latediagnose

 



Hieronder kun je via het formulier een reactie op de blog achterlaten. Er wordt gevraagd om je naam in te vullen. Dit mag natuurlijk ook een pseudoniem of mogen ook initialen zijn als je liever niet wilt dat je naam bekend wordt. Let er tevens op dat ook sommige auteurs van de blogs onder een pseudoniem geschreven zijn. Ken je de werkelijke identiteit van de auteur, verklap deze niet per ongeluk in je reactietekst. 

Commentaren: 4
  • #4

    Anke (dinsdag, 03 september 2019 13:34)

    Hoi Astrid,

    Dank je voor je reactie!

    Groetjes,
    Anke

  • #3

    Astrid (maandag, 02 september 2019 21:49)

    Hoi Anke,
    Wat heb je goed beschreven wat er in je omgaat. Wauw. Ik vond het fijn je vandaag ontmoet te hebben en door je schrijven een kleine inkijk te krijgen in je binnenwereld. Zo fijn dat je nu eindelijk goede begeleiding krijgt. En blijf vooral schrijven!
    Groetjes Astrid

  • #2

    Anke (zondag, 25 augustus 2019 17:26)

    Dank je voor je reactie!
    Ik heb ondertussen goede therapie en begeleiding gekregen en die heb ik nog steeds trouwens, waardoor ik inderdaad steeds meer mijn eigen kracht ontdek en leer wat autisme voor mij inhoudt.
    Het schrijven helpt mij ook enorm. Eerst voor mezelf, maar nu soms ook in therapie. Ik kan soms dingen beter verwoorden door te schrijven en maak daar dus ook gebruik van.

  • #1

    Annemiek (zondag, 25 augustus 2019 16:57)

    Goh, Anke, wat herkenbaar! Jij noemt het glas, ik de brug tussen 'de ander' en mij waardoor wij elkaar niet kunnen bereiken... Ook bij mij duurde het heel lang voordat ik de diagnose (toen nog: Asperger) kreeg: veel nutteloze en dure behandelingen bij de GGZ. In therapiegroepen voelde ik mij een lege huls. Tijdens individuele therapiegesprekken presenteerde ik niet mijn innerlijke roerselen omdat ik er - net als jij - geen woorden voor had.
    Wat ik je maar wil laten weten. is dat je niet alleen staat, al voel je je alleen. Bij mij hielp (en helpt) erover schrijven en 'het' fotograferen. Verder leer ik hoe langer hoe beter om te gaan met 'mijn autisme' (dat wat op zich niet te veranderen is; mijn kwetsbaarheden) en 'mijn coping' (hoe ik ermee om kan gaan).
    Ik hoop dat je een begeleider vindt die je begrijpt en die je ook in staat stelt om je eigen kracht te vinden. Want die heb je vast! Veel succes!!